Mehvari

 

 

 

محسن اسکندری مسئول سایت چل‌چه‌مه   

چند وقت پیش، نمیدانم کی‌ بود شاید دو ماهی‌ ‌ هست ، پیشنهادی برای محسن اسکندری داشتم : که برادر این همه
با عوام الناس گفتگو و مصاحبه  داری و سئوال کرده ای‌ و جواب گرفته ای یک بار هم خودت جواب پس بده ،
نگاه سنگین اش گویی آب سردی بود که بر پیکر نحیف ما آوار شد ، از خود پرسیدم شاید ملتفت نشده ،
و یا اینکه من نتوانسته ام منظورم را درست مطرح کنم ، اما گذشته از شوخی‌ ها, رو حیه تواضعی‌  که
از او سراغ داریم مانع اصلی‌ بود و اینکه صحبت در مورد خود را نوعی‌ خود ستایی می‌داند ، در هر حال بعد از کلی‌
جا بجایی مطالب وکش و قوس,  حاصل کار این شده که در ادامه می‌خوانید :

 

چل‌چه‌مه سایت سقز است یا ...؟

چل‌چه‌مه سایتی فرهنگی، اجتماعی است که تمام تلاشش این بوده و هست که مرکزی باشد برای تلاقی اندیشه‌ها. یعنی اینکه همه حق دارند که مطالبشان را برای سایت ارسال کنند. چل‌چه‌مه تمامی نوشته‌های رسیده را بدون سانسور و بهمان فرمی که دریافت میکند، منتشر میکند.نقش من در این بین فقط و فقط فنی است و بس. یعنی بنده تنظیم کننده‌ای بیش نبوده و نیستم.

البته منظورم از همه نوشته‌ها مطالب سیاسی نیست، چرا که از روز اول هم اعلام کرده‌ایم که از وارد شدن به بحث‌های سیاسی معذوریم و از انتشار مطالب توهین‌آمیز ( به هر چیز و به هر کس) اکیدا خودداری میکنیم. من شخصا اسم اینرا سانسور نمیگذارم، چرا که شاید بنده با یکی دو مقاله رسیده هم موافق باشم ولی چون از چهارچوب‌تعریف شده برای سایت خارج است دلیلی برای نشر مطلب نمیبینم.

چرا انتیرنت را انتخا ب کردی ...؟

دلیلش  شاید در رشته تحصیلم باشد. من مهندسی الکترونیک خوانده‌ام با گرایش ارتباطات. آنزمان یکی از دروسمان 'html' بود. این مرا علاقمند به دنیات انترنت کرد و خب با خودم گفتم چرا سایتی برای سقز راه نیاندازم.  سال 1995 بود که اولین وب سایت سقز را راه انداختم و اسمش را نیز گذاشتم 'سقز نت' و یا شبکه سقز . سقز نت فقط بزبان انگلیسی بود و با زحمت چند عکس از سقز پیدا کردم و ....در به روز کردنش فعال بودم . دوستان را نیز به درست کردن سایت برای شهرهایشان تشویق میکردم و در فعال کردن صفحه 'مهاباد' سهیم بودم.

دوستان معدودی نیز در آنزمان در وب‌بلاگ‌‌های خودشان صفحه‌ای به سقز اختصاص دادند و مجموعا چهار نفر بیشتر نبودیم. در سالهای اخیر دوستان بسیار اصرار داشتند که سایت را جامع کرده و ...اما راستش را بخواهید چون سقز دارای انترنت نبود، زیاد بهش اهمیت نمیدادم. چند سال بعد سایت سقز  بهمت جمعی راه افتاد و بسیار امیدوار بودم که در این کار بمانند. متاسفانه پس از یک یا دوماه آنرا تعطیل کردند. سایت بعدی که راه اندازی شد  سقز نت نام داشت و حقیقتا که مسئول سایت بسیار زحمت میکشد. اما متاسفانه با اینکه نسبتا بازدید کننده زیادی نیز داشت تعطیل شد. علتش را فکر میکنم، خستگی از کار زیاد و همکاری نکردن دوستان بود.

 سایت 40چه‌مه تقریبا همزمان با شارنیوز راه افتاد. شاید اگر خبر داشتم که این دوستان در فکر ایجاد سایتی هستند بجای 40 چه‌مه با آنها همکاری میکردم. اما اکنون فکر میکنم که همان بهتر دو سایت راه اندازی شد. فکر 40چه‌مه را یکی از دوستان ورزشکار داد، قرار این بود که ایشان قسمت ورزشی را اداره کند و بنده نیز بخش فرهنگی . در اوائل راه انداختن سایت برایم مهم بود و تقریبا تمام کارهای فنی آن به عهده من بود. سایتی که قرار بود مربوط به ورزش سقز و فرهنگ و هنر باشد، تبدیل شد به سایتی بسیار جامع با بازدیدکننده فراوان. هرگز فکر نمیکردم که استقبال از سایت تا این حد باشد.

اولین بار که آمار مراجعین به سایت از عدد صد گذشت، فکر کردم که شمارنده سایت خوب کار نمیکند!. امروزه چیزی در حدود 700 تا 800 بازدیدکننده بطور روزانه از 40چه‌مه بازدید میکنند و خب ایمیل‌های زیادی نیز بدستمان میرسد که باید جواب داد. بهمین خاطر از گذاشتن فرم نظرات شما گذشته‌ام، چرا که امکان بررسی تمام آنها را ندارم.

مشخصات فنی‌ سا یت چیست ؟اینکه تمایزاتش را با دیگر سایتها چگونه می‌بینی‌؟

من بدلیل اینکه سرعت انترنت در سقز کم است، در گذاشتن صفحات بسیار دقت میکنم که از 10 ثانیه بیشتر برای دانلود کردن زمان لازم نداشته باشد. از 'frontpage‌' برای نوشتن استفاده میکنم و از جاوا و .... اصلا استفاده نمیکنم. این نوآوری‌ها بسیار خوب هستند اما نه برای سایتی که دوست دارد با خوانندگانش رابطه ایجاد کند. بیشتر بدرد بازاریابی و آگهی‌های بازرگانی است.

صفحات جدید نیز بر اساس نیاز و پیشنهادات خوانندگان است. چل‌‌چه‌مه اولین سایتی است که صفحه زنان بسیار فعالی دارد. از نویسنده و شاعر بگیر تا ورزشکار و مددکار اجتماعی. بسیاری از خوانندگان که حتی از نقاط دیگری هستند یکی از نقطه مثبت‌های چل‌چه‌مه را این بخش میدانند. صفحه تسلیت را ما آغازگر بودیم و کم‌کم دارد تبدیل به یک روند در تمام سایت‌ها میشود. صفحه آلبوم شهر که هدیه شارنیوز بود یکی از پربیننده‌ترین صفحات سایت است...و البته که خبر درصدر همه است.

خبر بسیار مهم است که از چه طرفی به شما میرسد. باور کنید گاها خبر ساده یک تصادف را طوری ارسال کرده‌اند که گویا دنیا به آخر رسیده است. اخبار شهر اگر از سوی افراد شناخته شده نباشد که اصلا منتشر نمیکنیم. از سایت های ایرنا، فارس، ایسنا، تابناک، جهان خبر و .. نیز اخبار دریافت میکنیم که با ذکر منبع آنها را منتشر میکنیم. از انتشار اخبار سیاسی اکیدا خودداری میکنیم، چرا که کار سایت ما نیست. الحمدالله کمبود سایت سیاسی نداریم!( بنظرم زیادی هم هستند)

تازگی‌ها بعضی از آنها از 40چه‌مه اخبار برمیدارند و به اسم خودشان پخش میکنند. من شخصا اعتراضی ندارم و در اینجا اعلام میکنم که هر کسی آزاد است که از کارهای ما کپی برداری کند و اسمی از ما نیز نیاورد.

بسیاری فکر می‌کنند کار سایت ساده است اما این طور نیست ، چقدر در روز و قتت را صرف  سایت می‌کنی‌ ؟
 

تعداد ایمیل‌های دریافتی بسیار زیاد است.داشتن زمان و کار کردن در سایت مهم است. من چیزی در حدود 4 ساعت هرروز برایش میگذارم . غیر از نوشتن و طراحی صفحات جدید و به‌روز کردن صفحه اخبار، من هر روز باید به حداقل 10 سایت سر بزنم و دنبال مطلب بگردم و جواب ایمیل‌ها را نیز باید بدهم. دوستان تا بحال چند بار تقاضای این را کرده‌اند که فرم اظهار نظر را به آخر هر مطلبی اضافه کنیم.میدانم که خیلی‌ها دوست دارند به محض خواندن مطلبی چیزی در 'کامنت' آن بگذارند اما واقعیت این است که فعلا برایمان امکان پذیر نیست.

تحمل شنیدن انتقاد را داری ؟  

هر سایتی با انتقادات و پیشنهادات رسیده زنده است. اگر انتقاد نباشد یعنی یک جای کار خراب است. انتقادهای رسیده به 40چه‌مه زیاد است! برای نمونه: چرا مقاله فلانی یا عکس آن یکی را گذاشته‌اید؟ چل‌‌چه‌مه معتقد است که باید تحمل شنیدن نظرات دیگران را داشته باشیم تا نظراتمان شنونده داشته باشد. مثلا از ما ایراد گرفته‌اند که شعر فلان‌کس را منتشر کرده‌اید که اصلا شاعر نیست و درعمرش یک شعر گفته است. آره خدائیش را بخواهید این فرد را نمیشود در کنار صالح سوزنی گذاشت. اما ما با منتشر کردن شعر ایشان به خیلی‌ها این امکان را داده‌ایم که صدایشان شنیده شود و بدیهی است که جا پای شاعران خوبمان مثل صالح سوزنی، رحیم لقمانی ... ویا ژیلا حسینی گذاشتن کار آسانی نیست.

انتقاد دیگری که در چند روز گذشته شده است این است که ما خبر گروه‌های مثلا زبان کوردی را در سایت میگذاریم و یا از یک نفر مرتبا مطلب و ... میگذاریم. این درست که این گروه شاید در کارشان هیچ حرکت قابل ملاحضه‌ای نکرده‌اند و یا مقالات آن همشهری ارزش علمی نداشته باشد، اما اگر من و شما آنرا نقد نکنیم و راه علمی آنرا تذکر ندهیم، این دوست از کجا بداند که نمیداند....!

یکی از صفحاتی که من شخصا دوست داشتم فعال باشد، صفحه نظر بود که متاسفانه از آن استقبال چندانی تا بحال نشده است. نظرم این بود که در این صفحه به شیوه‌ای علمی با نوشتارها و دیگر مطالب برخورد شود و در این رهگذر همه چیزی یاد بگیریم. امیدوارم که دوستان در این ضمینه فعال‌تر باشند و اینرا در مد نظر داشته باشیم که داشتن ظرفیت انتقاد و انتقاد پذیری عامل مهمی در پیشرفت است.

در باره نوشته‌ها و عکس‌ها نیز اینرا باید بگویم که بنده حق ندارم که از طرف تمام (و یا اکثریت) مردم سقز حکم صادر کنم. مردم ما آگاه‌تر از خیلی به اصطلاح روشنفکرهای ما هستند و..قاضی‌القضات نیز نمیخواهند. بهمین خاطر در یک کلام بگویم که : سایت عمومی است و به هیچ فرد خاصی تعلق ندارد که برایش خط قرمز تعیین کند.

 

راست و مردانه چه ا نتظاری از دیگران داری ؟

  کمکی که 40چه‌مه نیاز دارد، کمک فکری و گزارش‌های خبری است. دوستان زیادی در این زمینه کمک میکنند، که جای تشکر فراوان دارد. لازم میدانم که  از دوستان خوب همشهری بخاطر کمک‌هایی که به 40چه‌مه میکنند، تشکر کنم. لازم نمیدانم که از آنها اسمی بمیان آورم، چرا که خودشان خوب میدانند، اگر کمک‌های آنها نباشد، 40چه‌مه امکان ادامه کار را ندارد.

نوع کمک کردن بر اساس توانایی افراد است. برای مثال کار خوبی که یکی از دوستان میکند این است که هر روز به سایت سر میزند و دنبال غلط‌های املایی و انشایی مطالب خصوصا در بخش کردی میگردد و فورا مرا در جریان میگذارد. این کار ایشان کمک بسیار زیادی است و کار مارا بسیار آسان میکند.

شخصا در شعر و یا ادبیات دست دارید...؟ منظورم این است که می‌نوسی‌ ؟ 

خیر! هرگز شعر نگفته‌ام و ادیب نیز نیستم. سال‌ها پیش داستان‌های کوتاه مینوشتم که بدلایل زیادی ادامه ندادم! اما با دنیای ادب غریب نیز نیستم. شعر را دوست دارم، به کتاب خواندن عادت دارم و ...

چل‌چه‌مه مرا با چهره‌دیگری از سقز آشنا کرد و آن دنیای شاعران و نویسندگان و ...سقزی بود. هرگز فکر نمیکردم این همه هنرمند از شهر کوچک و دورافتاده‌ای چون سقز برخیزند. البته مطمئن هستم که بسیار از این بیشتر نیز داریم، اما متاسفانه بعضی از اساتید قدیمی شهرمان آنها را در خانه‌هایشان 'قایم' کرده‌اند. در سقز تاریخ نگار،محقق، زبان‌شناس ، شاعر، مترجم و نویسنده بسیار هستند که باز هم متاسفانه ما امکان دیدن کارهایشان را نداریم. مثلا از دوستی خواستم که عکس‌هایی که از قدیم دارد برایم ارسال کند تا در سایت بگذارم. جوابش این بود که همه از سایت برمیدارند و کپی میکنند!. البته هستند کسانی که دوست دارند مطالبشان را پخش کنند ولی راهش را نمیدانند.

اگر ما در چل‌چه‌مه با کمک دوستان بتوانیم راهی برای ارتباط با این عده از مردم شهرمان بوجود آوریم و به این گنجینه ادبی و فرهنگی شهرمان دسترسی پیدا کنیم، کار بسیار مثبتی کرده‌ایم. ما باید پلی باشیم بین نسل گذشته و جوان . این یعنی تلاش مضاعف چرا که ما در سقز نه تاریخ ثبت شده داریم و نه به کسانی که حقیقتا زحمت میکشند ، تحقیق میکنند، مینویسند، ....ارزش میگذاریم. متاسفانه با زدن انگ به این و آن بجای گفتن دستتان درد نکند، کارشان را نه تنها ارج نمیگذاریم بلکه باعث آن شده و میشویم که کمتر کسی بدنبال دردسر تحقیق کردن برود.

ما سرمایه‌های خوبی داریم و باید یاد بگیریم که دور از تعصبات فردی و گروهی کار این افراد را در حدی که باید باشد ارج گذاریم و راه را برای دیگران هموار کنیم که در آینده با کمبود فاروقی‌ها، علیمرادی‌ها، خاکی‌ها، پاشایی‌ها، سوزنی‌ها، شافعی‌ها، حسینی‌ها،خوشحالی‌ها و دهها نفر دیگر مانند آنان مواجه نشویم.

 

40چه‌مه در آینده...؟

راستش نمیدانم ،، اما این را خوب میدانم که راهی را که آغاز کرده است ادامه خواهد داد و همواره گفته‌ام که بدون ما نیز موفق خواهد بود چرا که خشت اول را درست بنا نهاده‌ایم!. شاید خود چل‌چه‌مه بعنوان یک سایت نماند، اما سایت بعدی سقز اگر از چل‌چه‌مه بهتر نباشد امکان ندارد که بتواند بیش از چند صباحی ماندگار شود.

حالا با این سابقه طولانی‌ در امور سایت,  دیگر سایت های شهر را چگونه می‌بینی‌ ؟

راستش نمیشود به سایتی، یا بلاگی نمره داد. سقز بنظر من و تا جایی که من خبر دارم در تمام شهرهای کردنشین از بابت سایت و بلاگ رتبه اول را دارد. دو سایت اصلی دارد که چل‌چه‌مه و شارنیوز هستند. تعداد زیادی بلاگ دارد. کورده‌وان دو سال است که فعال است. رابیژ کمابیش فعال است و ...! هرکدام از این‌ها با هدفی خاص بوجود آمده‌اند . امیدوارم که همه دوستان چه بلاگ نویس‌ها و چه مدیران سایت‌ها در کارشان موفق باشند .

حرف آخر:

با تشکر که این امکان را به من دادید که با شما باشم.

بازگشت به صفحه اول@

1-عباس خاکی

2-عمر فاروقی

3-‌ عرفان صاحبی‌

4--په پو